Yumuşak makineler: Mina Loy'un the child and the parent ve insel romanlarında içsel transhümanizmin erken izleri
Tezin Türü: Yüksek Lisans
Tezin Yürütüldüğü Kurum: Akdeniz Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, İNGİLİZ DİLİ VE EDEBİYATI ANABİLİM DALI, Türkiye
Tezin Onay Tarihi: 2026
Tezin Dili: İngilizce
Öğrenci: YAĞMUR GÜNEY
Danışman: MEHMET GALİP ZORBA
Açık Arşiv Koleksiyonu: AVESİS Açık Erişim Koleksiyonu
Özet:Bu tez, Mina Loy'un The Child and the Parent ve Insel adlı eserlerini inceleyerek insanın gelecek insana dönüşümü kavramını ele almaktadır. Erken dönem transhümanist düşünce ile bilinç ve oluşa dair felsefi yaklaşımlardan yararlanarak, dönüşümü yalnızca teknolojik değil aynı zamanda içsel bir süreç olarak kavramsallaştıran içsel transhümanizm (inner transhumanism) kavramı ilk defa kuramlaştırarak edebi incelemeler için kullanılmıştır. İçsel transhumanizm, bir edebiyat kuramı çerçevesi olarak, algı, biliş ve öznellik biçimlerindeki alternatiflerin insanın sınırlarını nasıl yeniden şekillendirdiğini incelemeyi mümkün kılmıştır. Bu doğrultuda tez, Loy'un eserlerinde gelecek insana dair farklı oluş biçimlerini analiz eder. The Child and the Parent, çocuk ve kadın bilinçlerini açıklık, akışkanlık, yaratıcılık alanı olarak öne çıkararak sabit yetişkin rasyonalitesini sorgular. Insel isimli romanında ise Loy, karakterleri ile iki farklı gelecek insan kurgulayarak, günümüz posthumanist ve transhumanist düşüncelerin parçalanmış ve istikrarsız süreçlerini eleştirerek, eksik ya da dışa bağımlı kalan aşkınlık arayışlarının sınırlarını ve risklerini açığa çıkarırken, dışsal gelişmelerin içsel bir evrim ile desteklenerek gerçekleşir ise tüm insanlığın geleceğinin kurulmasında daha faydalı olacağını gösterir. Tez, insanın gelecek insana dönüşümünün sadece doğrusal, rasyonel, ya da ilerlemeci olmadığını; aksine yaratıcı, döngüsel ve çoğu zaman sanat ve mitoloji ile iç içe geçtiğini göstermektedir. Loy'un metinlerini transhümanist ve posthümanist tartışmalarla birlikte ve onlara karşı konumlandıran bu çalışma, onun yazınının bilinç, imgelem ve ilişkisel varoluş üzerinden şekillenen alternatif bir "posthüman özne" modelini önceden düşündüğünü ileri sürer. Bu bağlamda içsel transhümanizm, insanın evrimine dair mevcut teorileri hem genişleten hem de sorgulayan eleştirel bir çerçeve olarak ortaya çıkar. Sonuç olarak tez, Loy'un eserlerinde dönüşümün yalnızca dışsal bir gelişim değil, içsel gelişim ile de desteklenmek zorunda olduğunu ortaya koymaktadır.