Amaç: Ürik asit / yüksek yoğunluklu lipoprotein kolesterol oranı (UHR), kardiyovasküler riskle ilişkili metabolik-inflamatuvar bir belirteç olarak tanımlanmıştır. Ancak bu oranın hipertrofik kardiyomiyopati (HKM) alt tipleri arasındaki farkı yansıtıp yansıtmadığı bilinmemektedir. Bu çalışmada, UHR’nin hipertrofik obstrüktif kardiyomyopati (HOKM), hipertrofik non-obstrüktif kardiyomiyopati (HNKM) ve sağlıklı bireyler arasında farklılık gösterip göstermediğini; ekokardiyografik ve inflamatuvar parametrelerle ilişkisini ve HOKM’yi ayırt etmedeki tanısal performansını değerlendirmeyi amaçladık. Yöntemler: Retrospektif olarak 60 HOKM, 80 HNKM ve 60 sağlıklı kontrol olmak üzere toplam 200 katılımcı incelendi. Klinik, biyokimyasal ve ekokardiyografik veriler analiz edildi. UHR, serum ürik asit (mg/dL) / HDL-kolesterol (mg/dL) oranı olarak hesaplandı. Korelasyon ve ROC analizleri yapıldı. Bulgular: UHR, HOKM grubunda HNKM ve kontrol gruplarına göre anlamlı derecede yüksekti (p<0.001). UHR, istirahat (r=0.741) ve provokasyon (r=0.729) LVOT gradyanlarıyla güçlü, CRP, septal kalınlık ve sol atriyum çapı ile orta düzeyde korelasyon gösterdi. ROC analizinde UHR’nin HOKM’yi saptamadaki tanısal gücü yüksekti (AUC = 0.916, cut-off = 0.145, duyarlılık %83.3, özgüllük %85.0). Sonuç: UHR, oksidatif stres ile antioksidan kapasite arasındaki dengeyi yansıtan bir belirteç olup, obstrüktif hipertrofik kardiyomiyopatide anlamlı olarak artmıştır ve hastalık şiddeti ile korelasyon göstermektedir. Kolayca elde edilebilen bu belirteç, fenotipik ayrımda, risk sınıflamasında ve potansiyel olarak hastalık progresyonunun izlenmesinde yardımcı olabilir.
Aim: The uric acid to high-density lipoprotein cholesterol ratio (UHR) has recently emerged as a composite metabolic–inflammatory marker linked to cardiovascular risk. However, its relevance in hypertrophic cardiomyopathy (HCM), particularly in distinguishing obstructive (HOCM) from non-obstructive (HNCM) forms, remains unknown. We aimed to investigate whether UHR differs between HOCM, HNCM, and healthy controls, and to determine its association with echocardiographic and inflammatory markers, as well as its diagnostic performance for identifying obstructive HCM. Methods: This retrospective study included 200 participants (60 HOCM, 80 HNCM, 60 controls). Clinical, biochemical, and echocardiographic data were analyzed. UHR was calculated as serum uric acid (mg/dL) divided by HDL-C (mg/dL). Correlation and receiver operating characteristic (ROC) analyses were performed. Results: UHR was significantly higher in HOCM than in HNCM and controls (p<0.001). It strongly correlated with resting (r=0.741) and provoked (r=0.729) LVOT gradients, and moderately with CRP, septal thickness, and left atrial diameter. ROC analysis showed high diagnostic accuracy for detecting obstruction (AUC = 0.916, cut-off = 0.145, sensitivity 83.3%, specificity 85.0%). Conclusions: UHR, reflecting the balance between oxidative stress and antioxidant capacity, is significantly elevated in obstructive HCM and correlates with disease severity. This easily obtainable marker may assist in phenotypic differentiation, risk stratification, and potentially in monitoring disease progression.
