Pediyatrik Renal Transplantasyonda Siklosporin ve Takrolimusun Yan Etkilerinin Karşılaştırılması

26. Ulusal Nefroloji Hipertansiyon Diyaliz ve Transplantasyon Kongresi, Antalya, Turkey, 19 - 23 November 2009, vol.18, pp.83, (Full Text)

Amaç: Böbrek transplantasyonu yap›lm›fl olan çocuklarda takrolimus ve

siklosporinin hiperglisemi ve diabetes mellitus riski üzerine olan yan etkilerinin

karfl›laflt›r›lmas› amaçland›.

Yöntem: 1 Ocak 2000 ile 1 Ocak 2008 tarihleri aras›nda böbrek transplantasyonu

yap›lan çocuklar›n kay›tlar› retrospektif olarak de¤erlendirildi. Olgular 2 gruba

ayr›ld›: 1- Takrolimus (TAC) grubu (n=50), 2- Siklosporin (CsA) grubu (n=19).

Her iki gruptaki hastalara da ayn› glukokortikoid tedavi protokolü uyguland›.

Plazma düzeyleri takrolimus için ilk 6 ay 10-20 ng/ml, daha sonra 5-10 ng/ml;

siklosporin için ilk 3 ay 300-350 ng/ml, 3-6 ay aras› 250-300 ng/ml, 6-12 ay

aras› 150-250 ng/ml ve daha sonra 100-150 ng/ml olarak hedeflendi. Posttransplant

7, 30, 90 ve 180.günlerde serum glukoz düzeyleri ölçüldü.

Bulgular: Çal›flmaya 69 çocuk (36’s› erkek) al›nd›. Transplantasyon s›ras›nda

ortalama yafl 11.0 ± 3.5 y›l ve median takip süresi 18 (2-216) ay idi 7. ve 180.

günlerde serum glukoz düzeyi TAC grubunda CsA grubuna gore daha yüksek

bulundu (85.2±15.4 g/dL vs 76.4±8.7, p=0.029 ve 84.8±10.0 g/dL vs 78.8±7.8,

p=0.017). TAC grubundaki üç olguda kal›c› hiperglisemi gözlendi; bu olgulardan

birinde diabetes mellitus geliflti. CsA grubunda ise ciddi hiperglisemi gözlenmedi.

Sonuç: Pediyatrik renal transplant al›c›lar›nda hiperglisemi takrolimus

kullananlarda siklosporin kullananlara gore daha belirgindir.

PS/TX-182

Bir Renal Transplantasyon Hastas›nda Geliflen ve Baflar› ile Tedavi Edilen

Üç Primer Malignite Vakas›

Avflin ‹bifl

1, Emre Tutal1, Lale ?z›fl›k1, Turan ?olak1, Nurhan ?zdemir1,

Mehmet Haberal

Baflkent ?niversitesi Hastanesi Nefroloji Bilim Dal›, Ankara

Baflkent ?niversitesi Hastanesi Genel Cerrahi Anabilim Dal›, Ankara

Böbrek transplantasyonu hastalar› normal popülasyona göre daha yüksek

malignite riski tafl›rlar. Bunda organ reddini engellemek için verilen kronik

immünsupresyon tedavisi önemli rol oynamaktad›r. Kutanöz neoplazmlar ve

lenfoma türevleri en s›k rastlanan varyantlard›r. Bu vaka sunumumuzda

transplantasyon sonras› dokuz y›l içinde 3 ayr› primer malignite saptanan bir

vakay› sunmak istiyoruz. 51 yafl›nda erkek hasta kadavradan yap›lan böbrek

transplantasyonunu takip eden 1 y›l içinde non-Hodgkin lenfoma ve Kaposi

sarkomu tan›lar› ald›. Azathioprin tedavisi kesilerek siklofosfamid,

hidroksidaunomisin, vinkristin ve prednisondan oluflan kemoterapi protokolü

baflland›. Bu protokolden 8 kür uygulanan hasta baflar›l› bir flekilde tedavi edildi.

Transplantasyonu takip eden 9. y›lda ise allograftta geliflen renal hücreli karsinom

tan›s› alan hastaya böbrek-koruyucu nefrektomi yap›ld›. Ayr›ca almakta oldu¤u

siklosporin kesilerek prednizolon tedavisi 5 mg/g doza inildi. Cerrahi sonras›

böbrek fonksiyonlar› stabil izlenen hastan›n diyaliz ihtiyac› olmad›, graft

rejeksiyonu, tümör rekürensi ya da metastaz› saptanmad›.