Akademik Veri Yönetim Sistemi
3. Uluslararası Meram Pediatri Kongresi, Konya, Türkiye, 27 - 29 Mart 2026, ss.189-190, (Özet Bildiri)
DİYABETİK KETOASİDOZ NEDENİYLE ÇOCUK ACİL SERVİSİNE BAŞVURAN OLGULARIN KLİNİK VE LABORATUVAR BULGULARININ DEĞERLENDİRİLMESİ
Kürşat ÇETİN, Yasemin Funda BAHAR, Mesut PARLAK, Hale ÜNVER TUHAN
Akdeniz Üniversitesi Tıp Fakültesi
Amaç: Diyabetik ketoasidoz (DKA), Tip-1 diyabetes mellituslu (T1DM) çocuklarda görülen en ciddi akut metabolik bozukluktur ve uygun tedavi edilmediğinde yüksek mortalite ve morbidite ile ilişkilidir. DKA’nın klinik seyrini etkileyen en önemli faktör, metabolik bozukluğun şiddetidir. Ayrıca, yeni tanı konulan T1DM’liler ile daha önce tanı almış ve tekrarlayan DKA epizodları yaşayan hastalar arasında klinik ve biyokimyasal farklılıklar olabileceği bildirilmiştir.
Yöntem: Çalışmaya retrospektif olarak, 2020–2025 yılları arasında DKA tanısıyla XXX Hastanesi Çocuk Acil Kliniği’ne başvuran 203 çocuk hasta dahil edilmiştir. Hastalar, yeni ve eski tanı T1DM’liler olmak üzere iki gruba ayrılmıştır (125/78 hasta). DKA’nın şiddeti (pH ve bikarbonat düzeyi) ile demografik veriler, laboratuvar parametreleri, servis-yoğun bakım yatış süreleri ve DKA’dan çıkma süreleri arasındaki ilişkiye bakılmıştır. Ayrıca, bu parametreler açısından tanımlanan iki grup istatistiksel olarak karşılaştırılmıştır.
Bulgular: Acil servise başvuran DKA olgularının ortalama yaşı 8,06±3,51 yıl olup, hastaların %58,6’sı kızdır. DKA şiddetine göre dağılım incelendiğinde, olguların %14,8’i hafif, %59,6’sı orta ve %25,6’sı ağır DKA olarak sınıflandırılmıştır. Ortalama HbA1c düzeyi %12,42±2,22, DKA’dan çıkış süresi 12,94±9,31 saat, hastane yatış süresi ise 6,58±3,01 gündür. Yaş ve cinsiyet ile DKA şiddeti arasında anlamlı bir ilişki saptanmamıştır. Korelasyon analizleri, yaş arttıkça başvuru HbA1c düzeylerinin anlamlı olarak arttığını, ancak hastane yatış süresinin kısaldığını göstermiştir. DKA şiddeti arttıkça hem hastanede kalış süresi hem de DKA’dan çıkış süresi anlamlı olarak uzamış ve tiroid hormon düzeylerinde azalma gözlemlenmiştir. Sadece bir hastada beyin ödemi gelişmiş ve tedaviyle sekelsiz iyileşmiştir. Yeni tanı DKA ile başvuran T1DM’lilerde, eski tanılı ve mükerrer DKA epizodu olanlara kıyasla HbA1c düzeyleri, DKA’dan çıkış süresi ve hastane yatış süresi anlamlı olarak yüksek bulunurken; serum sodyum, potasyum, fosfor, sT3/sT4 ve glomerüler filtrasyon hızı (GFR) düzeyleri anlamlı olarak daha düşük bulunmuştur (p<0,05).
Sonuç: Bu bulgular, DKA şiddeti ve tanı durumu ile klinik ve biyokimyasal parametreler arasında anlamlı ilişkiler olduğunu göstermektedir. Yeni tanı T1DM’liler ile mükerrer DKA epizodu olan eski tanılı hastalar arasındaki farklılıkların ortaya konması, erken tanı, hasta eğitimi ve önleyici yaklaşımların geliştirilmesine katkı sağlayacaktır.
Anahtar Kelimeler: Diyabetik Ketoasidoz, Tip 1 Diyabetes Mellitus, Çocuk Acil Servisi, Biyokimyasal Parametreler, Prognoz
Evaluation of Clinical and Laboratory Findings in Patients Presenting to the Pediatric Emergency Department Due to Diabetic Ketoacidosis
Objective: Diabetic ketoacidosis (DKA) is the most severe acute metabolic complication observed in children with type 1 diabetes mellitus (T1DM) and is associated with substantial morbidity and mortality if not managed appropriately. The clinical course of DKA is primarily determined by the severity of the underlying metabolic derangement. Previous studies have suggested that newly diagnosed T1DM patients may exhibit distinct clinical and biochemical characteristics compared with patients who have an established diagnosis and present with recurrent DKA episodes.
Methods: This retrospective study included 203 pediatric patients who were admitted to the Pediatric Emergency Department of XXX Hospital with a diagnosis of DKA between 2020 and 2025. Patients were categorized into two groups: newly diagnosed T1DM patients and those with a prior diagnosis of T1DM (125 and 78 patients, respectively). The associations between DKA severity assessed by arterial pH and serum bicarbonate levels and demographic characteristics, laboratory findings, duration of ward and/or intensive care unit stay, and time to resolution of DKA were evaluated. Additionally, these parameters were statistically compared between the two patient groups.
Results: The mean age of patients presenting with DKA was 8.06 ± 3.51 years, and 58.6% were female. According to DKA severity, 14.8% of cases were classified as mild, 59.6% as moderate, and 25.6% as severe. The mean HbA1c level at admission was 12.42 ± 2.22%, the mean time to resolution of DKA was 12.94 ± 9.31 hours, and the mean length of hospital stay was 6.58 ± 3.01 days. No significant association was observed between age or sex and DKA severity. Correlation analyses revealed that increasing age was significantly associated with higher admission HbA1c levels, whereas the length of hospital stay decreased with age. Increasing DKA severity was significantly associated with prolonged hospital stay and longer time to DKA resolution. In addition, a decline in thyroid hormone levels was observed with increasing DKA severity. Cerebral edema developed in only one patient, who recovered fully without sequelae following treatment. Compared with patients who had a previous diagnosis of T1DM and recurrent DKA episodes, newly diagnosed patients presenting with DKA had significantly higher HbA1c levels, longer time to DKA resolution, and prolonged hospital stay. In contrast, serum sodium, potassium, phosphorus, sT3, sT4, and estimated glomerular filtration rate (GFR) levels were significantly lower in the newly diagnosed group (p < 0.05).
Conclusion: This study demonstrates significant associations between DKA severity, diagnostic status, and various clinical and biochemical parameters. Identifying the differences between newly diagnosed T1DM patients and those with established disease and recurrent DKA episodes may contribute to improved early diagnosis, more effective patient education, and the development of targeted preventive strategies.
Keywords: Ketoacidosis, Type 1 Diabetes Mellitus, Pediatric Emergency Department, Biochemical Effects, Diabetes Prognosis